कविता: सपनाका बलात्कारीहरुको बिगबिगी बढ्दै छ रे बस्तीमा

धेरै पछि कोरियो एउटा कविता
तयारी हुँदै छ यहाँ
अस्मिता लुट्ने नेपाल आमाको
रोगको नाममा
भोकको नाममा
शोकको नाममा
फगत आस्वासनको खेती गरेर
लुटिँदैछ नेपाली वालापनको अस्मिता

निर्वाचनको नाममा
फेरी बाँडिदैछन् रे बस्तीहरुमा
तीनपानीका प्यालाहरु
तिर्खाएका आँतहरुलाई लठ्याउन्
र लिइँदै छ रे औलाहरुको लाहा छाप
फेरी एक पटक सत्ताको भ¥याङ चढ्ने दाउमा
फेरी एक पटक देश खोक्राउने बहानामा
र बनाइँदै छ रे बन्धकी नेपाली सपनाहरु
र त्यही लठ्ठाइमा लुटिँदै छ रे अस्मिताहरु ।

सपनाको नाममा
फेरी बस्ती पस्दै छन् रे दलालहरु
सुन्दर सपना फुलाइ दिने नाममा
सपनाका कोपिलाहरु नै ओइलाई दिन्
र सुदुर बस्तिबाट झुक्याएर बेच्दै छन् रे
अस्मिताहरु राजधानीका गगनचुम्बी महलहरुमा
भोक हट्ने नाममा
शोक हट्ने नाममा
रोग घट्ने नाममा
सपना फकाउन परिचालित हुँदै छन् रे
बस्तीहरुमा राजधानीका आलिसान महलहरुका दलालहरु

हिजो लुटिएको अस्मिताको
क्षतिपूर्ती पाइएको छैन अझै
हिजो टुक्रिएको सपनाको
क्षतीपुर्ती पाइएको छैन अझै
बन्धक बनेको शुन्दर चाहानामा फक्रिएका सपना हरु
निखन्न सकिएको छैन अझै
यहि बेलामा फेरी व्वाँसाहरु
छिर्दै छन रे बस्तीमा
बूढी आमैका चिचिला पठ्ठाहरुको घाँटि निमोठ्न ।

हिजोका दलाल चिन्नुपर्ने हो हामीले
हिजोका व्वाँसाहरु पनि चिन्नुपर्ने हो हामीले
सपनाका बलात्कारीहरुलाई
हामीले कहाँ यति चाँडै बिर्सनु हुन्थ्यो र ?
तर बिर्सियौँ
र आज
तिनै सपनाको बलात्कारिको स्वागतमा द्वार बनाउँदै छौँ हामी
बस्तीको सिरानमा
तिनै दलालको स्वागतमा
सपनालाई बन्धकी राख्न लाहा छाप लगाउँदै छौ हाँमी
ति बुढि आँमा पनि सपनाका पठ्ठा निमोठ्ने
व्वाँसोको स्वागतमा
अर्काे पठ्ठोको सिकार बनाउँदै छिन् ।

तिनीहरुकै पछि पछि नारा निकाल्दै हिड्याँै हामी
भन्यौँ, गाँउमा बत्ति बल्यो
तर बुझेनौँ हाम्रा बस्तीका लोडसेडिङ्लाई
गाँउमा सडक पुग्यो
हामीले बुझेनाँै पाँच वर्षमा एक पटक मात्र गाढि चल्ने व्यहोरा
सपनाहरु राजधानीमा बेचिएको भुल्यौ
र सोच्यौँ हाम्रा सपनाहरु शहरमा यसो आराममा छन् ।
ति बूढि आमा पनि कहाँ बुझिन्
थोरै पाएकी छिन वृद्ध भत्ता र जयजयकार गरिन्
तर सपनाको पठ्ठोको मूल्य कति पर्छ उनलाई थाहा भएन् ।
पोहोर परारको जस्तै सपनाका लुटेराहरुको
विगविगि बढ्दै छ रे बस्तीमा
सपनाका बलात्कारीहरुको
बिगबिगी बढ्दै छ रे बस्तीमा
सपनाका पठ्ठो घोक्राउने
व्वाँसाहरुको विगविगि बढ्दै छ रे बस्तीमा ।

कविता ः सहरमा आज रमिता छ

शहरमा आज रमिता छ
सँधै एकथरी मजदुर देखिने सडकमा
आज दुई थरी मजदुर देखिँदैछन
हुने खानेहरु
र हुँदा खानेहरु

हुँदा खानेहरुको दैनिकी उस्तै हो
सँधै रापिलो घाममा रिक्सा
तानिरहेको छन्
हुन खानेहरु
नयाँ जोगीले बढि खरानी घस्छ भनेझै
रहरले रापिएको कालोपत्रेमा
बुट बजार्दै छन् ।
चर्काे स्वरले चिउरिने छन
संसारका मजदुरहरु एक हाँै ।

हुने खाने मजदुरहरु
हुँदा खाने मजदुरलाई दुरदुर गर्दै छन् ।
¥यालीको बीच परेको रिक्सालाई दुत्कार्दै
ओइ साले देख्दैनस ¥याली आ को
भाग मा.........
र फेरी कराउँदैछन
‘संसारका मजदुर हरु एक हौँ’
विचरा हुँदा खाने मजदुर
आफ्नो परिचय खोज्दै छन
आँखिर म को हुँ
उनीहरु मजदुर हुन भने

पल्लो पट्टिी शहरको
दुई दाजुभाईहरु
एक आगनको दुई फरक छेउ
उफ्रँदै छन्
संसारका मजदुरहरु एक हाँै
र दुत्कार्दै छन् एक अर्कालाई
यस्तै रमिता छ आज शहरमा
किन की मनाईदै छ
मै दिवस आज शहरमा

उसले अन्तिमसम्म आई लभ यु भनी २

लामो समय भएको थियो उसँग सम्पर्क नभएको पनि सायद उसलाई भुल्ने कोसिमा थिएँ होला म पनि तर यादभने घरी घरी सताई रहन्थ्यो मलाई तर पनि ती यादहरुलाई मैले समालेर नै राखेको थिए । कुन्नी किन याद आँउछ छाडि जाने निष्टुरीको ? सायद यसैलाई त निश्चल माया भन्छन होला । मैले थाहा पाएको थिइन किन मसँग उ टाढिन खोजे की हो । जे होस म उसको शुभ भएको नै हेर्न चाहन्थे । चाहन्छु र चाहने छु  पनि । लामो यादलाई म भुल्दै थिएँ । अचानक मेरी एक जना केटी साथीले फोन गरि । उसँग बोल्न नपाएको पनि धेरै भएको थियो । एक्लिएको मनलाई उसको फोनको घण्टीले अलिक आनन्द भने दियो मलाई ।

सुजन तिमी कहाँ छाँै ? के हो आजभोली त सम्पर्क नै छैन त ? होइन त्यस्तो होइन अलि व्यस्त नै भएर हो । सायद तँलाई मैले फोन गर्न नपाएको पनि त्यही भएर होला ? अनि के हो न्यु इयरमा वीस पनि गरेनाँै त ? हुन पानि हो कसरी वीस गथ्र्यौै अब म त को हुँ र तिम्रो लागि ? अरे यार तँ कस्तो कुरा गर्दै छेस हँ ? फेरी एक पटक भन त त्यही कुरा । अनि तिमीले किन मलाई वीस नगरेको ? त्यस्तो होइन म अलि तनाबमा थिएँ त्यही भएर नी । के भो र तिमीलाई ? उसले सोधी । त्यस्तो खासै केही होइन मेरो परिवारीक कुरा हो । अनि भन तैले आज कताबाट सम्झिस त ? अरे यार म तिमीलाई सँधै नै त सम्झिन्छु नी । तिमी पो ...........? उसले लाडिँदै भने की थिइ । उसले मेरा हरेक कुरालाई सम्बोधन गर्न सक्थि । म बाहिर हाँसे पनि भित्र रोएको उसले देख्न सक्थि । सायद यही नै त हो नी सच्चा साथि भनेको आज उ टाढा आफ्नो दुनियाँमा भए पनि मलाई त सम्झिन्छे । तर जसलाई मैले आफ्नो ठानेको थिएँ उ नै मलाई बुझ्न सकिन् मेरो मायालाई पनि उसले बुझ्न सकिन् । साकिर मेरो लागि साकि हो उ । अझ मैले भन्दा उ मेरो एक असल मित्र जसलाई हरेक कुरामा म असल साथिको नाताले सम्झिए पवित्र नातामा हेरेँ दुनियाँलाई यो सम्बन्धलाई जस्तो सुकै अपवित्र नाताको सम्बोधन दिए पनि । कति मिठो बोलीमा भन्थी ओइ पार्टनर भन त तिमी आज किन रोएको । हासिँरहेको मेरो ओठको गहिराईमा पुगेर उसले सोध्थी भित्र मनको कुनाबाट झरीरहेको आँशुलाई देखेर । अनि उ पनि मसँगै पिलपिल गर्थि र मलाई पनि ओठको मुस्कानलाई किनारा लगाउँदै आशुको भेल उछिट्याउन बाध्य पार्थि ।

अरे भनन् के छ खबर ? अँ ठिकै छ । अनि उसको नी ? उसको ? मैले उसैलाई प्रश्नको वाँण तेर्साएँ । अरे यार उसको के ? को उसको है छ र ? तिम्री मौसमकोे  के ? ए उसैलाई सोध्नु पर्छ ? फोन गरेर सोध न ? मैले मनलाई दबाएर भने । तर पनि हरेक पटक उसको यो प्रश्न स्वभाविक लाग्ने मलाई अलि नै पिडादायी लागेको छ आज । अझ भनौँ फेरी आयो यादहरुको एक झोक्का र उडाएर लग्यो मेरो मनलाई सम्झनाको दुनियाँमा एकान्तका सारा अस्तिपञ्जरहरु भन्ताकाँउदै । आज उ मौसम जस्तै बद्लिएकी थिई ।

ल ल नभन । किन भन्नु प¥यो मलाई । अब त यो पार्टनर टाढा की भइ होला होइन ? त्यस्तो केही होइन्  के । मैले उसलाई सम्झाउन खोजेँ । तर उ मानिन् । मलाई भेट्ने होइन् अहिले मेरो फुर्सद छैन यार । पछि भेटौला दाईसँग आएकी छु । ल ल हुन्छ । मैले उसलाई विदा गरेँ । आज धेरै पछि फोनमा बोलेको थिए उसँग मन कतै हलुंगो चाहिँ भएको हो मेरो । फेरी दिनहरु यादको झोक्का बनेर आए उसका र मेरासँगै बसेका पलहरु नारायणीको तिरमा झरीमा रुझ्दै । झरीले आङ् रुझाउँथ्यो हाम्रो यता कहिले उसको कुराले हाम्रा आखाँहरुबाट झरेका बुँदले हाम्रो मन रुझाउँथ्यो । कहिले मेरा कुराले ।

आज फेरी उसको बोलीले क्षणीक त आनन्द दियो नै तर पनि अर्काे बेदना भुल्नै लागेको यादलाई ताजा गराई दियो । आयो यादहरुको एक झोक्का र उडाएर लग्यो मेरो मनलाई सम्झनाको दुनियाँमा एकान्तका अस्तिपञ्जरहरु भत्काँउदै । फेरी उसको सम्झनाले तड्पाउन थाल्यो मेरो मन । उ किन यसरी टाढा भई ? मेरो मनले नपाएको एउटै जवाफ हो यो । किन उसलाई मैले के विगार गरेँ ? मैले पत्तो पाउन नसकेको अर्काे प्रश्न हो । कहिलै पनि भनिन उसले यो कुरा । अन्तिम पलसम्म पनि उसले मलाई आई लभ यु भने कै हो । रुञ्चे स्वरमा भए पनि मिस यु भन्दै आफ्नै मोवाइललाई चुमेकी पनि हो । तर त्यस पछि किन बोल्न चाहिन मसँग । किन सुन्न चाहिन मेरो नाम ।

उसको र मेरो हरेक दिन भेट हुने माध्ययम भनेको कहिले मोवाइल कहिले फेसवुक हो । दुरीले नजिकै भए पनि भेट हुन दिन नै हेराउनुपथ्र्यौ । किन की उ आफ्नो अपिस म आफ्नो अपिस तर उसले मलाई फेसवुकबाट अनफ्रेण्ड गरिसकेकी थिई । मैले उसलाई फेसवुकमा म्यासेज गर्न पनि नपाउने बनाएर राखेकि थिई । त्यसै औडाहा भइरहेको थियो । अपिसमा थिएँ । आफ्नो कोठामा पसेँ । ल्यापटप खुलै रै छ फेसवुक खोले । एउटा स्टाटस लेख्न मन लाग्यो र हाने । ‘आयो यादहरुको एक झोक्का र उडाएर लग्यो मेरो मनलाई सम्झनाको दुनियाँमा एकान्तका सारा अस्तिपञ्जरहरु भन्ताकाँउदै ।’ आजभोली फेसवुक पनि त्यति चलाउन मन लाग्दैन मलाई किन की फेसवुकमा मैले मौसमलाई भेट्न पाँउदिन् । यसो खोल्छु कतै उ ‘बसन्त.... मेरो कान्छु.....!’ भन्दै झुल्किन्छे की भन्ने आशामा तर मेरो सारा चहाना व्यर्थै हुन्छन् । मलाई खोल्नु भन्दा अगाडि पनि थाहा नभएको भने होइन् ऊ भेटिदैन भनेर तर पनि मन न हो । यादहरुको झोक्का आइ नै रहन्छ र सम्झनाको दुनियाँमा मेरो मनलाई उडाएर लैजान्छ ।

फेसवुक पनि उराठ लाग्दैछ मलाई । सायद पालुवा नपलाएर होला अझ भनौ मेरो मनको बगैँचाका फूलहरु नै ओइलिएर होला । त्यो भन्दा पनि मेरी मनकी गुलावलाई कसैले नै चुडेर लगेकोले होला । यत्तिकैमा फेसवुकको नोटिसिफिकेसनमा रातो बत्ति बल्यो । हतार हतार खोले । उही कृतिका रहिछ । मैले उसका हरेक गतिविधिलाई नियाल्नको लागि हो या नजिकैको साथी ठानेर हो क्लोज फ्रेण्डको लिष्टमा राखेको थिए ।

कृतिका लाईक दी फोटो अफ मौसम .....! फेरी पनि त्यही एक झोक्का याद आयो र लग्यो उडाएर मेरो मनलाई एकान्तको सारा अस्तिपञ्जर भत्काएर । खोले कालो चस्मा लगाएकी मौसम झनै राम्री भएकी रहिछ । उसको तस्विर हेरेँ टोलाई रहेँ । एक लाईक हान्छु भनेर खोजेँ । हुन त मैले उसको तश्विरमा कहिलै पनि कमेन्ट गरेको थिईन खाली लाईक मात्र गर्थेँ । आज पनि लाईक गर्न खोजेको थिएँ । तर त्यहाँ लाइक भनेरै लेखिएको थिएन् । मलाई उसले पहिले नै अनफ्रेण्ड गरिसकेकी थिई । हेरेर टोलाई रहेँ । एकैछिन । फेरी तश्विर देख्दै लाइक गर्न मन लाग्यो । नजिकै सेयर भन्ने लेखिएको देखेँ । पहिलो पटक उसको तश्विरलाई मैले शेयर गरेको हुँ । आँफैमा टोलाई रहेको थिए । तश्विर हेरेर ।

Mero photo kina share gareko ? Kasle share garna bhanyo talae ! chito remove gar ! मैले यो चाहिँ चिताएको थिइन । मलाई आजसम्म मौसमले तँको सम्बोधन गरेको थाहा पाएको थिइन् आज गरि । मन कतै भारी भो कतै हलुंगो पनि भो । थाहा भएन । तर पनि अझै त्यही तश्विर हेरेर टोलाई नै रहेको छु । उसकै यादमा फेरी म्यासेज आयो । Ekpatak vanepa6i kina namaneko . 6ito delete gar vanera vanep6i kina ngareko ? badi bhako ho ? ki hepeko ho ? Malae vanisake fast delete mero photo. 

हेरे के गरौँ कसो गरौँ भएँ । मैले पनि एसएमएसको रिप्लाई दिएँ । Sory for that tapaeko ph ramro lagyo tehi bhara share gareko ! tapaenae dlt garnus na thyo photo ani feri maele hajurlae kassri hepna sakchu ra ?  यसरी सायद उसलाई मैले पहिलो पटक तपाईँको सम्बोधन गरेँ की झै लाग्छ । सायद यसभन्दा अगाडि जिस्काएर कुनै बेला सम्बोधन गरेँ होला । यसपटक मैले तपार्इँको सम्बोधन गरेको जिस्काएर त हुँदै होइन रिसाएर पनि होइन किन र कसरी यस्तो एसएमएसको सिर्जना भयो म आँफैलाई पनि त्यसबारेमा थाहा छैन ।

badi kina bhako  malae k socheko ? 6ito delet hunuparyo ahele 5 min. vitra ma delet gare huncha otherwise naramro huncxa. खोई कस्तो नराम्रो मलाई थाहा भएन । उ किन यति धेरै आक्रोशित भएकी हो मलाई पनि अचम्म लाग्यो ।

kali kina risa ho testo? maele timro k bigare bhana ta ? j garnu ta timile nae garyo ni ?  masanga dherai niu khojnu aabasek 6ena. bekarma aruko foto kina share garya ta ? kam 6ena vane chup lagera base hunxa .